Leksykon

LEKSYKON

A
B
C
D
E
F
G
H
I
J
K
L
M
N
O
P
Q
R
S
T
U
W
X
Y
Z

Al Weiwei

Chiński fotografik, performer i rzeźbiarz

Sunflower Seeds, Tate Modern

Al Weiwei (1957), światowej sławy fotograf, performer, architekt. Urodzony w Pekinie, jeden z najbardziej rozpoznawalnych artystów chińskich. Jest kojarzony w fotografiami ukazującymi bezmiar absurdu w wielkich aglomeracjach Chin. Studiował w Stanach Zjednoczonych w The Parsons New School for Design. Zafascynowany Allen Ginsbergiem, konceptualizmem i sztuką Marcela Duchampa zaczął tworzyć ready-made, obiekty będące kluczem do zrozumienia jego postawy artystycznej w obszarze rzeźby i przedmiotu. Od końca lat 90. brał udział w wielu przedsięwzięciach w Chinach. Był obecny podczas Biennale w Wenecji w 1999 roku, a także w pierwszym Guangzhou Triennale. Pojawił się na 12 Documenta w Kassel. Był także konsultantem budowy stadionu olimpijskiego z Pekinie przed IO 2008. W tym samym roku opublikował listę nazwisk ofiar, które zginęły podczas trzęsienia ziemi w Syczuanie. W 2010 uniemożliwiono mu otwarcie własnego studia w Szanghaju. Został osadzony w areszcie domowym. W tym samym czasie w Londynie otwarto wystawę Sunflower Seeds. Przygotowywana przez pięć lat przez Weiwei instalacja składała się ze stu milionów, ręcznie wykonanych porcelanowych „ziaren” słonecznika. Zostały one wyprodukowane przez 1600 mieszkańców, słynącego z produkcji porcelany miasta Jingdezhen. Ziarna rozsypano na 3400 metrach kwadratowych Tate Modern, co miało symbolizować wyzysk i współczesną eksploatację ludzi pracy, parafrazując przy tym słowa Mao o chińskim narodzie, który zwraca się do niego jak ziarna słonecznika w stronę słońca.

                                                                          TAGI #alweiwei #performance #readymade #duchamp #sunflozerseeds

Akasegawa Genpei

Jedna z najważniejszych figur japońskiej sceny artystycznej lat sześćdziesiątych

Akasegawa Genpei, Tribute 2014, Tokyo

Jedna z najważniejszych figur japońskiej sceny artystycznej lat sześćdziesiątych. Urodzony w Yokohamie (1937), tak naprawdę nazywał się Katsuhiko Akasegawa. Używał też innego pseudonimu: Otsuji Katsuhiko, pod którym opublikował swoją książkę „Chichi ga kieta“. Akasegawa jest identyfikowany jako czołowy aktywista Neo-Dada Organizers. Brał udział w wielu akcjach, którym patronował dziennikarz i krytyk sztuki Masanobu Yoshimura. Brał też udział w happeningach Hi-Red Center. W jego bliskim kręgu znaleźli się tacy artyści japońskiej sceny jak Ushio Shinohara, Shusaku Arakawa oraz Jiro Tokamatsu. Z początkiem 1970 sformułował nowy manifest Hype-Art (chõgeijutsu), będący jego osobistą wersją objet trouvé. Za swoją książkę otrzymał prestiżową Akutagawa Prize. Spędził 3 miesiące w więzieniu w związku z oskarżeniem „Thousand-Yen Bill Incident”, dotyczącym rzekomego fałszerstwa banknotów 1000 Yen. Temat ten stał się motywem do stworzenia „morfologii sztuki zemsty”, jak to określił…

Akasegawa Genpei, The Morphology of Revenge, Take a Close Look at the Opponent Before You Kill Him (Enlarged 1,000-Yen), 1963, gwasz

Był entuzjastą starych aparatów fotograficznych. Wraz z innymi znanymi artystami: Yutokutaishi Akiyama i Yutaka Takanashi stworzyli „Leica Alliance“, grupę której owocem były książki, eseje i fotografie, wykonane aparatami Leica M2, M3 oraz Contax G2. Zmarł na zakażenie krwi w wieku 77 lat, w roku 2014.     Tagi:

#raikadomei #ushioshinohara #shusakuarakawa #hiredcenter #japonskasztuka #awangarda #neodadaorganizers

Buren Daniel

Francuski malarz, przedstawiciel Konceptualizmu.

Daniel Buren,LeMoDuLeDeZeeR, Palais Royal, Paryż 2018

Francuski, malarz (1939), jeden z najwybitniejszych przedstawicieli konceptualizmu. Pochodzi z Boulogne-Billancourt. Zasłynął z obrazów przedstawiających równoległe, najczęściej kolorowe, pionowe pasy na białym tle, co odczytywano jako zerwanie z tradycją malarską. Poglądy wyraził w Limites critiques (1970) oraz Discordance/Cohérence (1976). Elementarne struktury linearne, wzbogacił z czasem w formy przestrzenne, oparte na kolorowych panelach, które choć zbliżone do Minimal Art, wciąż traktowano jako wyraz kontestacji tego artysty wobec powszechnej komercjalizacji sztuki i upolitycznianiu salonów artystycznych. Ukończył liczącą się we Francji L’École nationale supérieure des arts appliqués et des métiers d’art (ENSAAMA). Zadebiutował w 1965 roku swoimi radykalnymi jak na owe czasy obrazami. Dwa lata później, pojawił się na Biennale Młodych Malarzy w Paryżu, wraz z trójką przyjaciół (Byli to Olivier Mosset, Michel Parmentier, Niele Toroni), z którymi założył grupę B.M.P.T. Ich manifest artystyczny został odczytany przychylnie przez francuskich krytyków, jako kolejny bunt formalny, który od zawsze był motorem napędzającym sztukę.   Tagi: #danielburen #konceptualizm #sztukawspolczesna #sztukafrancuska #awangarda

Clemente Francesco

Clemente Francesco (1952), włoski malarz pochodzący z Neapolu, a przy tym architekt, podróżnik, teoretyk sztuki.

Dwadzieścia lat temu uchodził za ekscentryka, płynącego na fali światowej transawangardy, dziś dostrzega się w jego malarstwie mesjanizm sztuki XXI wieku, głęboki humanizm i artystyczną doskonałość, w której piętrzą się filozofie postmodernizmu i skomplikowany umysł współczesnego człowieka.

Clemente Francesco (1952), włoski malarz pochodzący z Neapolu, a przy tym architekt, podróżnik, teoretyk sztuki. Po ukończeniu studiów architektonicznych na Sapienza University w Rzymie zwiedzał Azję, a także Amerykę, skąd jak sam przyznaje „przywiózł wiele prac malarskich“. Odkrył je krytyk Achille Bonito Oliva i na początku lat osiemdziesiątych, dwudziestego wieku, wylansował Clemenete jako jednego z twórców nowego ruchu artystycznego, nazwanego później Transawangardą. Styl jego obrazów charakteryzuje silna ekpresja typowa dla malarzy tego okresu, ale przy użyciu wielu ascetycznych środków. Clemente operował bardzo oschłym kolorem, plamą i kreską, co stało się jego swoistym znakiem i metafizycznym językiem. W swoich obrazach stosował też przeróżną symbolikę z kręgu kultury okcydentalnej, ikonograficzne znaki i liczne cytaty, będące jego aluzją do języka Arte Cifra. W latach siedemdziesiątych poznał osobiście Josepha Beuysa, który wywarł na nim duże wrażenie, a zwłaszcza jego koncepcja poszukiwań „człowieka sztuki“, pod wpływem bodźców o symbolicznym znaczeniu, a w przypadku Beuysa będącymi wszakże sumą jego doświadczeń wojennych.

Francesco Clemente ze swoim autoportretemn w ręku, w San Francisco w 1991 roku

Clemente, wielokrotnie powołując się na ducha Beuysowskiej filozofii z czasem odszedł od ekspresji, wchodząc w obszar niezwykle dojrzałego malarstwa, budowanego strukturalnie jak niegdyś u Paula Gauguina i Hokusaia i skupił się w obszarze kompozycji obrazu, koloru i swoistego wyciszenia, rezygnując z wrzaskliwej ikonografii, której źrodła tkwiły w sztuce lat 80. Jego duchowym mistrzem i przewodnikiem po malarstwie, bo przecież Clemente nigdy nie ukończył Akademii, był Alighiero Fabrizio Boetti, lider ruchu Arte Povera, mocny indywidualista, o bardzo zdecydowanych poglądach artystycznych. Boetti wykonał swego czasu serię tkanin o nazwie Mappa. Niektóre z nich zlecił do realizacji w Afganistanie, a w podróży do tego kraju towarzyszył mu właśnie Francesco Clemente. To właśnie Boetti zaszczepił w umyśle Clemente skłonność do szyfrowania znaków, do pokazywania piktogramów, cyfr, nadając im jednocześnie symboliczne znaczenie. Francesco

Francesco Clemente ze swoim autoportretemn w ręku, w San Francisco w 1991 roku.

Clemenete wielokrotnie podróżował do Indii. Zamieszkał w Madras. Zwrócił się w stronę buddyzmu, miejscowej tradycji artystycznej, filozofii, malarskiej miniatury. W latach osiemdziesiątych przebywał także w Stanach Zjednoczonych. Wystawiał wielokrotnie na Biennale w Wenecji (1988, 1993, 1995, 1997) i Documenta w Kassel (1992, 1997). Dziś uchodzi za jednego z najbardziej znaczących artystów przełomu XX i XXI wieku.                                              

Tagi

#transawangarda #transavaguardiaitaliana #clemente #neoekspresjonizm #postmodernizm #ekspresja #artepovera

Combas Robert

Combas Robert (1957), francuski malarz pochodzący z Lyonu, główny przedstawiciel Figuration Libre

 
Robert Combas w galerii Davida Pluskwy

Combas Robert (1957), francuski malarz pochodzący z Lyonu, kojarzony z neoekspresjonizmem końca lat osiemdziesiątych XX wieku. Początkowo zafascynowany fowizmem i Pablo Picasso ogłosił swoje credo, że „maluje zanim zacznie myśleć“. Krytyka nazwała go wtedy populistą, albowiem wykorzystywał w swojej sztuce, właściwie wszystko co budowało popularność, a więc proste gazetowe hasła, pop-artowski język, żargon punkowy oraz teksty kabaretowe. Z czasem jednak Combas dojrzewał, jego malarstwo zbliżyło się do ekspresjonizmu, wdał się w międzynarodowy dialekt Nowych Dzikich. Jest znany ze swoich fascynacji punk i rockiem. Bardzo często wykorzystuje motywy muzyczne w swoich obrazach, cytuje fragmenty piosenek, albo maluje wręcz ich treści. Silnie zaangażowany w przeróżne zdarzenia artystyczne, został zaliczony do tak zwanej Figuration Libre, szeroko pojętej grupy o wspólnym, międzynarodowym mianowniku zwanym Transawangardą. Francuską wersję tego pojęcia ukuł Hervé Perdriolle, grafik i krytyk sztuki, ale przede wszystkim komisarz ekspozycji pod tym samym tytułem. Był pierwszym, który zorganizował wystawę Jean-Michel Basquiata (1960-1988) we Francji, a zatem najważniejszego malarza, który utorował ścieżki dla wielu twórców współczesnej awangardy. Basquiat, podobnie jak Keith Haring (1958-1990) osobiście uczestniczyli w przedsięwzięciach artystycznych, które firmował Robert Combas. Do wspomnianego ruchu należał także Hervé Di Rosa (1959), który pojawił się na słynnej ekspozycji tego ruchu w nowojorskiej galerii Leo Castelli. Rosa i Combas założyli w miasteczku Sète „Muzeum Skromnych Artystów“. Obaj należą dziś do klasyków francuskiej awangardy artystycznej.   Tagi #robertcombas #figurationlibre #leocastelli #transawangarda #hervedirosa #jeanmichelbasquiat

D

krótki opis hasła na literę D

opis główny hasła na literę D

E

krótki opis hasła na literę E

opis główny hasła na literę E

Foujita Léonard-Tsuguharu

Jeden z najzdolniejszych artystów japońskich, wielka postać francuskiej awangardy pierwszej połowy XX wieku

Jeden z najzdolniejszych artystów japońskich, wielka postać francuskiej awangardy pierwszej połowy XX wieku. Pochodził z Tokio (1886-1968), był synem generała Tsuguakira Fujity z Kummamoto. W Tokio uczył się malarstwa w tamtejszej ASP. Tsuguharu Fujita wylądował w Marsylii w 1913 roku. W Paryżu zamieszkał przy ulicy Delambre. Jeden z pierwszych obrazów, który namalował to właśnie wyjście z metra i plac, do którego ta ulica przylega: Edgar Quinet. To był bowiem jego pierwszy, paryski świat. Początkowo mieszkał w hotelu Odessa. Fujita dość szybko zmienił nazwisko na Foujita, bo lepiej brzmiało po francusku. Języka uczył się w z bajek La Fontaine. Posiadaną przez siebie książkę pisarza namalował kilkakrotnie. Towarzyszyła mu przez całe życie. Na początku w swojej pracowni przy Delambre, aż w końcu złożył hołd pisarzowi i namalował Hommage à Fontaine. Uwielbiał paryską atmoferę. Choć mieszkał przy Montparnasse, to jego świat definiowały uliczki w Le Marais, Montmartre czy zakamarki dzielnicy łacińskiej. Początkowo szukał swojego stylu. W Cagnes malował jak Braque, w Prowansji był jak Cézanne, a kiedy siadał do portretów, to kłaniał się jego sąsiad z Delambre, trochę kolega, a trochę rywal Amadeo Modigliani. Zaistniał jako malarz nieprzeciętny, olśniewający swoim stylem, dowcipem, przekorą, wariackim usposobieniem. To Foujita jakiego znamy z „Bistrot”, gdzie jawi się jako dociekliwy obserwator życia paryskiej ulicy, świata wiecznych wagabundów, bardzo bliskiego jego duszy, bo wywodził się wszak z niego, a który tak cudownie portretował w swych drzeworytach Hiroshige. A zatem, i tu w Paryżu, odnalazł Foujita samego siebie, w mroku i wiszącym papierosowym dymie.

Foujita, Bistrot

Foujita był niezwykle płodny, rysował i malował każdego dnia, pozostawił po sobie setki prac rozsianych po Francji, Japonii, Argentynie czy Stanach Zjednoczonych. Sławę przyniosły mu portrety kobiece, zmysłowe, emanujące kreską i bezpruderyjnym stylem, dyskretnym erotyzmem. Widać w nich zdecydowane powinowactwa z grafiką japońską, znaną z twórczości Utamaro. Od 1937 roku w Japonii. Wzięty malarz z francuskiej cyganerii, uwielbiany przez publiczność w Niemczech, Argentynie, Anglii i Stanach Zjednoczonych. Kobieciarz, katolik, zapalony kucharz, używający życia, ile tylko się da, zgłosił się na ochotnika, aby wesprzeć propagandowy głos japońskiej polityki wojennej. Pojechał do Chin i portretował tam sceny frontowe: samoloty, czołgi, żołnierzy, głównie triumf jednej tylko, słusznej sprawy. Portretował los człowieka i katastrofę na Pacyfiku. Foujita stworzył przejmujący portret wojny, obraz bitwy na Aleutach: masakry, rzeź, samotność w obliczu nieuchronnej śmierci, strach, kruchość ludzkiej natury. Utrzymane w monochromatycznych kolorach, ciemne, właściwie spowite w mroku, tak jak symboliczne, późniejsze obrazy Kobayashiego, być może jak ten Yukio Mishima świadectwa ponurego przeznaczenia. Foujita czasów wojny…

Foujita, śmierć bohaterów na wyspie Attu, 1943

Wrócił do Francji, został katolikiem. Przyjął imię Léonard na cześć swojego duchowego mistrza Leonarda da Vinci. Stworzył niezwykłe cykle malarskie obrazujące sceny z Nowego Testamentu, w tym polichromie w kaplicy Notre-Dame-de-la-Paix w Reims.   Tagi: #foujita #sztukawspolczesna #ecoledeparis #sztukajaponska

Gutai

Jedno z najważniejszych ugrupowań artystycznych w powojennej Japonii (Gutai Bijutsu Kyōkai).

Saburo Murakami, Przejście, 1953

Jedno z najważniejszych ugrupowań artystycznych w powojennej Japonii (Gutai Bijutsu Kyōkai). Powstało w 1954 roku w Osace z inicjatywy Jirō Yoshihara, malarza i performera, ikony japońskiej sztuki powojennej. Gutai to kontrast, odejście od szanowanej formy ekspozycji jak i samej sztuki, rodzaj buntu, kontestacja oficjalnej doktryny. Gutai to wolny wybór, idea wolnej przestrzeni, wychodząca poza ciasnotę galerii czy muzealnej sali.

Jiro Yoshihara, Full Circle

Gutai to fascynacja wewnętrzną esencją życia, procesem destrukcji i rozpadu rzeczy, który jest częścią naszej egzystencji. To nic innego jako nawiązanie to formy WA, starojapońskiej filozofii o nieuchronności przemijania, znanej pod wieloma innymi postaciami w dorobku tamtej sztuki. A zatem WA czyli harmonia, w tym proces ulotności tego co przemija, czyli ukiyo-e. To, o tyle ważne, że czynniki źródłowe zostały ubrane w formę awangardowego buntu, sztuki konceptualnej i performance. Choć wizjonerem grupy był Yoshihara, to najjaśniejszą gwiazdą został Saburo Murakami, odwołujący się do zachodnich zjawisk i postaw artystycznych.

Kazuo Shiraga w studio

Japończycy na celowniku stawiali artystów amerykańskich i europejskich, aby następnie wzbogacić ich działania poprzez emanację dialogu i zjawisk dodanych. Tak stało się w przypadku Fluxusu, albo twórczości Lucio Fontany. Yoshihara czy Murakami stworzyli własne oblicze postaw konceptualnych, mając w zanadrzu pełny magazyn tradycji i filozofii, które uczyniły z Japonii jedno z najbardziej fascynujących obszarów kultury na świecie. W grupie dziali także, m.in.: Kazuo Shiraga, Takaseda Matsutani, Sadamasa Motonaga i wielu innych, których artystyczną twórczość spajał manifest Yoshihary, opublikowany w Geijutsu shincho w roku 1956 w Tokio. „Nie jestem mistrzem, niczego się nie nauczyłem, ale tworzę miejsce pod kreację. Wolne i nie uwikłane w inne stany czy powiązania. Cenię Pollocka i Mathieu, bo tworzyli wedle swojej osobistej woli, dając obrazom najważniejszą symbiozę, umysłu i gestu. Sztuka Gutai czerpie bowiem z życia i własnej woli…” Artyści Gutai wystawiali na całym świecie. W Paryżu (Centre Pompidou), w Nowym Jorku, Londynie, Turynie. W roku 1955 magazyn Life zamieścił reportaż o Gutai jako fenomenie artystycznym w powojennej Japonii. Tagi: #gutai #jiroyoshihara #saburomurakami #japonskasztuka #fluxus #awangarda #kazuoshiraga

Hikosaka Naoyoshi

Japoński malarz (1945), znany ze swych akrylowych obrazów malowanych wedle poetyckiej reguły tanka.

Hikosaka Naoyoshi, PWP 208 I’m confident It’s gonna rain, 1993

Japoński malarz (1945), kojarzony z obrazem Invitation to Floor Event, na którym skupił praktyczne widzenie malarstwa, które sprowadzało się do wersji literackiej koncepcji tanka i którą adoptował, jako gest odrzucenia perspektywy. Urodzony w Tokio, studiował na słynnym Tama Art University, który stał się kuźnią wielu talentów japońskiej awangardy artystycznej w latach sześćdziesiątych. Przebywał także na stypendium, w Pennsylvania Graduate School of Fine Arts.

Floor Event Nr1

Malował wielkoformatowe akryle, na których wcześniej układał strukturalne elementy z drewna, następnie pokrywał je farbą. Struktury układał w rytmie 5 + 7 + 5 sylab, wziętych z konstrukcji poezji tanka. Floor Event stał się symbolem zjawiska zwanego Non-Art i przeszedł do historii sztuki współczesnej. #floorevent #hikosakanaoyoshi #sztukajaponska #sztukawspolczesna

I

krótki opis hasła na literę I

opis główny hasła na literę I

J

krótki opis hasła na literę J

opis główny hasła na literę J

Kasperczyk Marian

Polski malarz, mieszkający we Francji. Urodził się w 1956 roku w Oświęcimiu. W latach 1976-78 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.

Marian Kasperczyk w atelier

Polski malarz, mieszkający we Francji. Urodził się w 1956 roku w Oświęcimiu. W latach 1976-78 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, a następnie od 1979 do 1981 roku na ASP w Krakowie. Od 1981 roku pracuje w Paryżu, gdzie związał się z galerią Roi Doré. Począwszy od końca lat osiemdziesiątych Marian Kasperczyk rozpoczął pracę nad własną techniką, nazwaną przez siebie back to front. Polegała na przeciskaniu farby akrylowej przez niezagruntowane płótno od drugiej, czyli tzw. lewej strony. W katalogu wystawy Roi Doré z 2013 roku znajdujemy taki opis: “…Back to Front. To istota jego sztuki, najważniejsze działanie. Malarstwo, które uprawia. Robi je tak: odwraca obraz, a następnie od tyłu przepycha farbę przez płótno. Lecz wcześniej, aby pracować w tej technice, buduje specjalne krosna, z profili metalowych, a może aluminiowych. Na krawędziach tej nowatorskiej konstrukcji znajdują się drewniane listwy, na które wstępnie naciąga płótno. Potrzeba do tego siły i wytrwałości. W ten sposób powstaje warsztat pracy, malarska konstrukcja ułożona na podłodze piwnicy o sporej wadze. Kiedy owa konstrukcja jest już gotowa, artysta wylewa wiadro farby na tył napiętego płótna, bierze pędzel i rozprowadza po całej powierzchni pierwszą warstwę malarską. Następnie przepycha szczotami na drugą, czyli tak naprawdę przednią stronę. Tę którą właśnie oglądamy. Po przepchnięciu farby rozpoczyna się cierpliwa praca nad całą kompozycją. Bo to jest w końcu czyste malarstwo…“ W zależności od kąta i charakteru padającego światła po „drugiej stronie”, z monochromatycznych płócien wyłaniają się formy „pojawiających się lub zanikających” na przykład twarzy, albo dłoni… Figuracje wyłaniają się intensywniej przy mniejszej ilości światła; duża ilość oświetlenia powoduje jej zanikanie, a obraz staje się wtedy zupełnie abstrakcyjny i strukturalny. Wielobarwne obrazy, wykonane tą techniką, pozwalają artyście połączyć w sposób zupełnie naturalny poszczególne kolory, np. czerwień z zielenią. Istnieje również seria obrazów, w której, pod wpływem różnego charakteru oświetlenia wyłania się, bądź zanika jakieś słowo, tracąc w ten sposób, swój jednoznaczny sens: ami, abri, nobody (przyjaciel, schronienie, nikt).

Back to Front, 2011

Dzięki technice doskonalonej od ponad 20 lat, obrazy Mariana Kasperczyka zyskały wyjątkową strukturę i trzeci wymiar. Pierwsze prace, wykonane w tej technice pochodzą z lat 80. i 90. Doskonale znoszą próbę czasu. Kasperczyk pokazał swoje prace podczas Art Cologne, w Galerie Jean-Louis Michau, Lavoir Moderne de Paris, a także w Poznaniu, Lublinie i w Szczecinie.                                              

Tagi: #

Kawamata Tadashi

Japoński artysta pochodzący z Mikasa w Hokkaido

 
Annely Juda, Chairs for Abu Dabi, 2012

Japoński artysta pochodzący z Mikasa w Hokkaido (urodzony w 1953 roku), lecz na stałe mieszkający w Paryżu, gdzie wykłada na École Nationale Supérieure des Beaux-Arts. Studiował w Tokio. Pracował nad wieloma projektami w Takayama i Tachikawa. Brał udział w Biennale w Wenecji w 1982 roku oraz podczas Documenta w Kassel. Jest dyrektorem Triennale w Yokohamie. Sztuka tego Japończyka to instalacje postrzegane jako forma przestrzenna utożsamiana z formą dialogu pomiędzy przestrzenią otwartą a zabudowaną. Ta filozofia mieści się w obszarze refleksji nad współczesną architekturą i degradacją natury. Kawamata używa materiałów budowalnych do swoich instalacji, w tym drewna z bali, palet, pustaków, szkła, betonu. Tagi: #Kawamata #instalacje #sztukajaponska

Kusama Yayoi

Japońska artystka, pisarka i performerka. Jedna z największych ikon sztuki współczesnej pochodząca z tego kraju

 
Yayoi Kusama, Infinity Room

Japońska artystka, pisarka i performerka. Jedna z największych ikon sztuki współczesnej pochodząca z tego kraju. Urodzona w Nagano (1929) przez wiele lat mieszkała i tworzyła w USA, gdzie została okrzyknięta w latach 60. matką pop-artu. Jednak jej twórczość zbliżyła się bardziej do environment czy op-art. Jest autorką olbrzymich projektów składających się z sieci, grochu, kolorowych kropek. Używa w swojej twórczości gotowych materiałów, albo je przetwarza, jak na przykład żarówki, lustra czy jedzenie, łącząc w jedną kompozycję lub działanie.

Yayoi Kusama,With All My Love for Tulips, I Pray Forever, Marciano Art Foundation

W roku 1966 w Wenecji pokazała pracę pod tytułem „Ogród Narcyza”, która przeszła do klasycznych zdarzeń w historii sztuki współczesnej: na trawniku ułożyła ponad tysiąc plastikowych lustrzanych kulek. Podczas happeningu ubrana w złote kimono sprzedawała te kule przechodniom. Cena za jedną kulę odpowiadała wartości porcji lodów. Celem Kusamy w tej akcji było ofiarowanie ludziom sztuki, bo jak powiedziała „strącam ją z piedestału.Te srebrne kule odbijają w lustrze cienie wszelkich obiektów jak ludzi, drzew, nieba, chmur, czy słońca. Pochłaniają ruch, światło i cień. Każdy może je z łatwością wziąć i przenieść” – pisała. Wiele lat później ten zamysł został wykorzystany w Montréalu w les dunes [é]mouvantes, które zdobią wejście przed Musée des Beaux Arts (MBAM). Kusama była organizatorką wielu happeningów, na przykład w towarzystwie nagich tancerzy w ogrodach przy nowojorskiej MoMA, kiedy to zorganizowała przedstawienie „Obudzić umarłych”, w którym nadzy uczestnicy uprawiali seks w basenie wokół rzeźby „Rzeka” Aristide Maillola, ojca rzeźby współczesnej. W latach 60. Kusama tworzyła kompulsywne meble – obiekty pokryte fallusami, co miało wyrażać jej obsesje i jak twierdzą jej biografowie, próbowała też rozprawić się z problemem własnej seksualności i strachem przed współżyciem. Lękiem napawała ją zmechanizowana produkcja żywności i nieustanna potrzeba konsumpcji, stworzyła zatem monumentalne rzeźby z makaronu, akcje i happeningi jak „Zniknięcie groszku”. Krytycy określają jej sztukę jako „niepokojącą”. Leslie Ahlander postawiła japońską artystkę w jednym rzędzie z Jacksonem Pollockiem, co miało podkreślać jej nowatorstwo. W 1959 roku pokazała monochromatyczne obrazy na wystawie w The Brata Gallery w East Village, miejscu znanym z niekonwencjonalnych działań artystycznych. Tak pisała: „Wszystko – cały wszechświat – zostanie unicestwione przez białe sieci nicości, łącząc się z astronomicznymi akumulacjami kropek. Białe sieci owijające czarne kropki cichej śmierci przeciwstawione całkowicie czarnym tłom nicości”. W latach 60. jej sukienki w kropki lub z dziurami odsłaniającymi piersi i pośladki sprzedawano w domach towarowych w butikach Greenwich Village. Kropki stały się jej obsesją. Powiedziała o sobie: „Ja, Kusama, jestem współczesną Alicją w Krainie Czarów”. Od wielu lat zmaga się z chorobą psychiczną. Była pensjonariuszką szpitala w Tokio, gdzie założyła pracownię. Z prac innych pacjentów stworzyła głośną kolekcję Art-Brut. Napisała „Druga próba samobójstwa na Manhattanie”. Tagi: #kusamayayoi #kusama #opart #performance #sztukajaponska

Kudo Tesumi

Japoński artysta pochodzący z Osaki (1935-1990). Performer i neodadaista.

 
Tetsumi Kudo, la resistance de Kudo

Japoński artysta pochodzący z Osaki (1935-1990). Performer i neodadaista. Studiował w Tokio na Akademii Sztuk Pięknych, należał do Neo Dada Organizers, utworzonej przez Masubobu Yoshimurę. Organizowali oni przeróżne akcje, głównie w Shinjuku, gdzie Yoshimura posiadał własne atelier. Tesumi brał udział w kilku spektaklach performance, które były manifestacją nonkonformistycznej postawy typu Non-Art, ale też miały podtekst polityczny. Tesumi wykorzystywał głównie materiały organiczne do swych prac, podkreślającymi fizjologię procesów. Od 1962 zamieszkał w Paryżu, gdzie szokował swoimi happeningami. Jego dzieła to klatki, w których umieszczał rozkładające się fragmenty ludzkich ciał. Doszukiwano się różnych skojarzeń filozoficznych w jego twórczości: od groźby nuklearnej zakłady, po metoforę klatek, w których żyjemy jako ludzkie jednostki i umieramy w sposób odrażający. Kudo brał udział w wielu wystawach, m.in podczas Biennale w Sao Paulo, w Centre Pompidou. Był też wybrany do prestiżowej ekspozycji pod tytułem „Sztuka Japońska po 1945 roku“ u Guggengheima, a także w „Performance i Objekty w sztuce japońskiej 1949-1979“ w Los Angeles. Tagi: #kudotetsumi #kudo #sztukawspolczesna #neodada #neodadaorganizers #sztukajaponska #awangarda

Kirkeby Per

Duński malarz i rzeźbiarz, poeta i autor filmów dokumentalnych (1938-2018).

Per Kirkeby, Hommage, olej na płótnie

Duński malarz i rzeźbiarz, poeta i autor filmów dokumentalnych (1938-2018). Absolwent eksperymentalnej „eks-skolen“, założonej w 1961 roku przy słynnej Ravnsborggade z inicjatywy Poula Gernesa i Troelsa Andersena. Ten pierwszy był głośnym malarzem, a drugi znanym historykiem i krytykiem sztuki. W ich zamyśle „eks-skolen“ miała stanowić przeciwieństwo Akademii w Kopenhadze i tradycyjnej edukacji artystycznej. Kirkeby był z zamiłowania geologiem i studia nad tą dziedziną skłoniły go także do wielu działań w obszarze performance. W latach 60 współpracował także z Josephem Beuysem. Tworzył wtedy filmy kręcone kamerą 8 milimetrów. Główną domeną jego twórczości stało się jednak malarstwo abstrakcyjne, z silną dominacją kolorowych płaszczyzn i plam, będących odzwierciedleniem jego zainteresowań historią sztuki, wpływem pop-artu. Napisał eseje o malarstwie Eugène Delacroix, Claude Maneta, a także Pablo Picassa. Wystawiał w setkach miejsc na całym świecie, m.in w Centre Pompidou, Muzeum Ludwiga w Kolonii, Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Brał udział kilkakrotnie w Weneckim Biennale (począwszy od 1976, a potem w kolejnych edycjach: 1980, 1993, 1997, 2005), a także w Documenta VII w Kassel. Od połowy lat sześćdziesiątych kojarzony jest także z rzeźbą. Przeważnie wykonywał konstrukcje ceglane, nawiązujące do tradycji historycznej, jak fronton Biblioteki we Frankfurcie nad Menem. Od 1979 roku był profesorem na Akademii w Karlsruhe.   Tagi: #contemporaryart #abstrakcja #sztukawspolczesna #kirkeby #perkirkeby #sztukanowoczesna #eksskolen

Lewitt Sol

Amerykański artysta, przedstawiciel Minimal Art, ściśle związany z tradycją surowego konstruktywizmu i wizualizmu, jedna z najważniejszych postaci sztuki XX wieku.

Amerykański artysta, przedstawiciel Minimal Art, ściśle związany z tradycją surowego konstruktywizmu i wizualizmu (1928-2007). Pochodził z Hartford, studiował w Syracuse i Nowym Yorku (School of Visual Arts), początkowo związany z magazynem Seventeen, a także z architektem Ieoh Ming Pei, znakomitym i światowej sławy twórcą, autorem między innymi piramidy stojącej przed Luwrem.

Sol Lewitt, Wall Drawing, 1982

Lewitt wiele podróżował po Europie, aby oglądać klasyków sztuki, przebywał także w Korei i Japonii. Od 1953 roku w Nowym Jorku, gdzie miał studio przy Lower East Side. W tamtym czasie poznał Jasper Johnsa, Roberta Rauschenberga, Franka Stellę czy Roberta Rymana. Stał się częścią nowojorskiej szkoły artystycznej, poniekąd twarzą silnej grupy, która kreowała światowe trendy w sztuce. Był multi instrumentalistą. Pracował wielu formatach sztuki. Uprawiał malarstwo, rzeźbę, grafikę, fotografię. Tworzył struktury, formy przestrzenne. To, te ostatnie przyniosły mu sławę. Czuł się doskonale w geometrii. W jego pracowni powstawały imponujące projekty przestrzenne, które na późniejszym etapie wykonywał ktoś inny. W zamyśle Lewitta najważniejszy był projekt, myśl, początek, który dawał istnienie dziełu. Lewitt afirmował geometrię, uznawał ją za „wieczny porządek”. W podobnie uporządkowany sposób widział malarstwo. Tagi: #sollewitt #minimalart #konceptualizm #instalacje #sztukawspolczesna

Mono Ha

Nazwa określająca nieformalną grupę japońskich artystów, tworzących głównie w latach sześćdziesiątych w Tokio i Kobe.

Nobu Sekine, Matka Ziemia

Nazwa określająca nieformalną grupę japońskich artystów, tworzących głównie w latach sześćdziesiątych w Tokio i Kobe. Do grupy zaliczał się między innymi Jiro Takamatsu (1936-1998), tworzący pomiędzy neodadaizmem a minimalizmem, a także Nobu Sekine (1942), rzeźbiarz, który zrobił znaczącą karierę z uwagi na odważne formy przestrzenne, realizowane zarówno w Japonii jak i Stanach Zjednoczonych. Mono Ha to po prostu „Szkoła Myślenia“. Termin pojawił się w tekstach Teruo Fuijedy po pierwszej wystawie grupy, jaka odbyła się w Maki Gallery w Tokio w 1973 roku, choć już znacznie wcześniej Sekine wygłosił rodzaj manifestu artystycznego dla tego nurtu. Chodziło o reakcję na neodadaizm, pewnego rodzaju kontestację z punktu widzenia artystycznego wielu postaw sztuki lat 60., natomiast od strony filozofii o szerszym, ludzkim wymiarze artysta podkreślał swój bunt przeciwko ingerencji człowieka w naturalne środowisko. Stąd w jego, a także i u pozostałych członków grupy, częste korzystanie z takich materiałów jak kamień, ziemia, drewno, co miało podkreślać pierwotność w procesie tworzenia. Tym pierwszym znaczącym manifestem postawy Mono Ha była rzeźba Sekine pod tytułem „Faza 1: Ziemia“, zrealizowana w parku Suma-rikyu w Kobe. Składa się ona z dwóch części: olbrzymiego walca ziemnego i jego negatywu, czyli otworu w ziemi tuż obok tego pierwszego. Nobu Sekine wywarł olbrzymi wpływ na kształtowanie się japońskiej sztuki przełomu lat 60 i 70. Do grupy dołączyli także Kisio Suga (1944), pochodzący z Shizuoki autor instalacji, były student Tama University, gdzie większość artystów studiowała, i gdzie połączyła ich wspólna, wspomniana więź ideowa. Kolejnym członkiem grupy stał się rzeźbiarz Susumu Koshimizu (1944), który reprezentował Japonię na Biennale w Wenecji w 1976 roku. Wreszcie Lee Ufan (1936), Koreańczyk, znany ze swoich minimalistycznych prac oraz manifestu o przewrotnym tytule: „Trzymać się rzeczy”.                                              

Tagi

#monoha #nobusekine #susumukoshimzu #leeufan #minimalizm #neodadaizm #sztukajaponska

Minoru Hirata

Jeden z największych japońskich fotografików współczesności

Minoru HIRATA, Hi Red Center’s Cleaning Event 1964

Jeden z największych japońskich fotografików współczesności. Urodzony w Tokio (1930), kojarzony jest przede wszystkim ze zdjęciami japońskiej awangardy lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Towarzyszył wielu wydarzeniom artystycznym tamtego okresu, dokumentował wystawy, akcje, performance i happeningi. Na jego zdjęciach zobaczymy takich artystów jak Yoko Ono, Genpei Akasegawa czy Ushio Shinohara. Fotografował wszystkich bohaterów japońskiej sztuki współczesnej. To ich twarze znamy przede wszystkim z jego utrwaleń na kliszy. Fotografował w całej Japonii i na Okinawie, skąd pochodzą jego liczne tematy (Okinawa Era 1968, Fly Icaros Fly 1975). Jego zdjęcia pokazywane były podczas wielu wystaw na całym świecie (MOMA, Arles). Tagi: #hirata #minoruhirata #genpeiakasegawa #hiredcenter #sztukawspolczesna #sztukajaponska #yokoono

Mitchell Joan

Amerykańska malarka (1926-1992), której twórczość kojarzy się głównie z abstrakcyjnym ekspresjonizmem.

Joan Mitchell w swoim studio, Paryż

Amerykańska malarka (1926-1992), której twórczość kojarzy się głównie z abstrakcyjnym ekspresjonizmem, szerokim nurtem artystycznym, wyrosłym na fali wielkich mistrzów gatunku jak Jackson Pollock, Mark Rothko, albo Barnett Newman. Mitchell w lini prostej jest spadkobierczynią tej wielkiej rzeki abstrakcyjnej sztuki, która pojawiła się w Ameryce i Europie, aby zdemolować awangardę i wtargnąć do jej wnętrza z silnym, pozbawionym kompleksów nowym impulsem. Mitchell urodziła się zatem jako druga generacja abstrakcjonistów. Pochodziła z Chicago, była córka dermatologa, z pasją do sportów wodnych i łyżwiarstwa. Studiowała w legendarnym Smithe College i w The Art Institute of Chicago. Po ukończeniu szkoły w 1947 roku, wyruszyła do Francji, aby poznać naocznie twórczość największych mistrzów, w tym Cézanne’a, ojca wszystkich współczesnych malarzy. Jeszcze w 1950 roku powróciła do Nowego Jorku (New York School), gdzie zetknęła się z Jean-Paul Riopelle a także Willemem de Kooning. Oczarowało ją malarstwo Arshile Gorky’ego, jego wyrafinowany rysunek, ekspresja i znakomity kolor. W końcu Mitchell wyjechała po raz wtóry do Francji. Osiadła w Paryżu przy rue Fremicourt, a później w Vétheuil. W tej miejscowości, położonej 60 km od Paryża mieszkał przez trzy lata Claude Monet i być może, właśnie ta fascynacja zmusiła Joan Mitchell do wybrania tego miejsca, na swoje dalsze życie. Francja stała się jej domem. Przez wiele lat jej życiowym partnerem był Jean-Paul Riopelle, charyzmatyczny Kanadyjczyk, fantastyczny abstrakcjoinista, człowiek o wielu talentach, a przy okazji ciężkim charakterze. Ich rozstania i powroty były tematem wielu anegdot i historyjek ze świata ówczesnej bohemy. Jej pierwszym mężem był znany wydawca książęk Barney Rosset. Mitchell to malownicza, burzliwa postać na współczesnej scenie artystycznej. Linda Nochlin, wybitna historyk sztuki, określiła jej twórczość, że: „posiada niepoliczalny potencjał“.

bez tytułu

Mitchell miała wiele indywidualnych wystaw, począwszy od 1951 roku (Ninth Street Show) poprzez przeróżne pokazy w muzeach i galeriach amerykańskich oraz na całym świecie (Everson Museum of Art, Robert Miller Gallery, Whitney Museum of American Art, Modern Art Museum of Fort Worth, Art Institute of Chicago, Museum of Modern Art, Tate Gallery, Fondation Cartier pour l’Art Contemporain, The Ulster Museum, itp). Malarstwo Mitchell to poetyka pejzażu, a raczej skojarzeń z niego wynikających. Mocne, niespokojne obrazy najczęściej składają się z kilku części, dzielonych jak dyptyk czy poliptyk. Dominują w nich plamy barwne, silne kontrasty, bardzo wyraźny wibrujący rysunek, co sugeruje powinowactwa ze wspomnianym już Riopelle albo Cy Twombly, a zatem rodziną malarską o największej wrażliwości i silnym charakterze. U Mitchell zdiagnozowano raka jamy ustnej. Przechodziła terapię w Curie Institute, a także w Nowym Jorku. Przyjaźniła się z dealerem Xavier Fourcade, urodzonym w Paryżu, znakomitym promotorem Johna Chamberlaina, Barnetta Newmana, Tony Smitha, czy Waltera de Maria. Razem pojechali do Lille we Francji na retrospektywę Henri Matisse’a. Wkrótce potem Fourcade zmarł, a Mitchell stworzyła cykl obrazów, pokazanych w Galerie Jean Fournier w Paryżu. Malarka u schyłku życia odkryła Henri Matisse, który stał się, w jakimś sensie jej artystyczną obsesją. Jeszcze w październiku 1992 roku pojechała do Nowego Jorku aby obejrzeć jego wystawę w Museum of Modern Art, aby zaraz po powrocie trafić do szpitala. Zmarła 30 października 1992 roku w szpitalu amerykańskim w Neuilly-sur-Seine. Tagi:

#joanmitchell #abstrakcja #abstrakcyjnemalarstwo #riopelle #sztukawspolczesna

Nakamura Kazuo

Kanadyjsko–japoński malarz abstrakcjonista, jedna z najciekawszych postaci współczesnej sztuki Kanady, stawiany obok Jean-Paul Riopelle, albo Williama Ronalda.

Kazuo Nakamura, wewnętrzna struktura, 1955

Kanadyjsko–japoński malarz abstrakcjonista, jedna z najciekawszych postaci współczesnej sztuki Kanady, stawiany obok Jean-Paul Riopelle, albo Williama Ronalda. Urodził się w Vancouver w rodzinie japońskich emigrantów (1926-2002). Studiował w Toronto w Central Technical School na wydziale sztuk wizualnych. To właśnie w Toronto poznał Williama Ronalda i przystąpił do jego grupy Painters Eleven (P11). Nakamura był początkowo zafascynowany László Moholy-Nagy i jego architektonicznymi transkreacjami na obrazach, ale pod wpływem amerykańskiej awangardy, którą obserwował, właśnie dzięki Ronaldowi, zwrócił się ku abstrakcji. W jego obrazach dominuje linearyzm, syntetycznie potraktowany jak linia i kolor. Linia kaligraficzna jest postrzegana przez niego jako materia sztuki wizualnej, to dziedzictwo ze starej, japońskiej szkoły kaligrafii, którą Nakamura wyssał z mlekiem matki. W tym przypadku bardzo sprawnie wkomponował ją w abstrakcyjne obrazy, które z racji swojej genezy opierały się na spontanicznym geście i braku użycia pędzla.   Tagi:

#kazuonakamura #painterseleven #japonskasztuka #abstrakcja #sztukawspolczesna

Ouattara Watts

Pochodzący z Abidżanu malarz i rzeźbiarz (urodzony w 1957), znany ze swoich wielkoformatowych obrazów i przyjaźnią z Nowojorczykiem, ikoną amerykańskiej Transawangardy Jean-Michel Basquiat

Ouattara Watts, Cosmos, Abidjan

Pochodzący z Abidżanu malarz i rzeźbiarz (urodzony w 1957), znany ze swoich wielkoformatowych obrazów i przyjaźnią z Nowojorczykiem, ikoną amerykańskiej Transawangardy Jean-Michel Basquiat. Tworzy obrazy sugestywne , karmiące się znakami i ikonografią zachodniego wybrzeża Afryki, głównie kulturą Korhogo, szamanizmem i sénoufos, czyli mieszaniny języka, mistycyzmu i folkloru Wybrzeża Kości Słoniowej. Ouattara nazywa się „strażnikiem Kosmosu“, gdyż zgodnie ze swoją filozofią, stara się zawrzeć na swoich płótnach przesłanie na temat naszej przeszłości i dokąd zmierzamy. Jest jedynym znanym artystą afrykańskim, ściśle związany z Nową Falą. Mieszka od lat w Nowym Jorku.

Ouattara, Paris 1986

Tagi: #ouattara #jeanmichelbasquiat #basquiat #transawangarda #postmodernizm #nowafala

Polke Sigmar

Niemiecki malarz, urodzony w Oleśnicy na Dolnym Śląsku (1941-2010), jeden z najwybitniejszych artystów współczesności.

Sigmar Polke, Alibis, technika mieszana, płótno

Niemiecki malarz, urodzony w Oleśnicy na Dolnym Śląsku (1941-2010), jeden z najwybitniejszych artystów współczesności. Zaliczany do głównych przedstawicieli nurtu, który ukształtował Transawangardę XX wieku. Swoje gigantyczne obrazy wykonywał przy pomocy wielu technik i z użyciem licznych materiałów jak żywice, pigmenty, kawałki metalu, drewna. Był pionierem malarstwa, które eksplodowało u schyłku lat 70. i z początkiem 80., jako nowy trend postmodernistycznej epoki artystycznej. Jako kilkuletnie dziecko uciekł wraz z rodzicami z komunistycznej Polski i przez Berlin Zachodni dostał się do Niemiec Zachodnich, gdzie dorastał i uczył się w Akademii Sztuki w Düsseldorfie. Tam spotkał Josepha Beuysa, który wywarł na nim ogromne wrażenie. W 1963 roku Polke stworzył ruch „Kapitalisticher Realismus“, w którym uczestniczyli również Gerhard Richter i Konrad Lueg. Ruch ten, był zamierzoną kreacją – odwrotną do Realizmu Socjalistycznego. Miał też ideologiczne przesłanie, stając w opozycji do wszechobecnej doktryny społecznej konsumpcji i powszechnego wyścigu zbrojeń.

Sigmar Polke, Bez Tytułu, fotografia, cynk

Polke sporo podróżował po świecie z aparatem fotograficznym oraz kamerą i wiele przy tej okazji dokumentował. Odbył podróże po Afganistanie, Brazylii, Francji i Stanach Zjednoczonych. Fotografie, a także negatywy wykorzystywał później w swoich kreacjach malarskich. Był też fanem „street photography“. Fascynował go proces łączenia różnych etapów chemicznego przetwarzania odbitek. Tworzył collage, łącząc malarskie impresje z negatywem, różnymi technikami fotograficznymi. Był mistrzem impresji, często o nostalgicznym rodowodzie. O ile w fotografiach dominowała u niego zaduma i pewna powściągliwość, przy całym bogactwie użytych narzędzi, tak w malarstwie był absolutnym, nieokiełznanym zbieraczem różnorakich form od abstrakcji czy figuracji, satyry, cytatów, dzikich impresji, tajemniczych znaków.   Tagi: #transawangarda #sigmarpolke #sztukaniemiecka #contemporaryart #sztukanowoczesna #polke

Painters Eleven

Grupa, kanadyjskich malarzy awangardy. Grupa ta, nazywana była często po prostu G11 lub P11…

Grupa, kanadyjskich malarzy awangardy. Grupa ta, czasem nazywana była po prostu G11 lub P11. Zrodziła się w 1953 roku za sprawą abstrakcjonistów z Ontario. Byli to: Jack Bush, Oscar Cahén, Hortense Gordon, Tom Hodgson, Aleksanda Luke, Jock Mac Macdonald, Ray Mead, Kazuo Nakamura, William Ronald, Harold Town i Walter Yarwood. Pierwsza wystawa grupy miała miejsce w Toronto w McLauglin Gallery w roku 1954. Łączyła ich abstrakcja, dążenie do zbieżności technik malarskich i wyrażanie wspólnych przekonań, co do formy, środków plastycznych, a także języka..

Jock Macdonald, Flood Tide, 1970

Część jej członków wyznawała automatyzm malarski, bliski ducha ekspresjonizmowi abstrakcyjnemu, a część hołdowała bretonowskiej koncepcji obrazu, a nawet tliły się wśród nich echa kubizmu. Malarstwo gestu było domeną malarzy z Québecu, ale największy spośród nich Jean-Paul Riopelle, z grupą w ogóle się nie identyfikował, co miało też związek, nie tyle formalny, co kulturowy, z uwagi na angielskie korzenie artystów P11. Jednak wystawy Painters Eleven dowiodły, że abstrakcja zadomowiła się w Kanadzie w silnej postaci. Zwróciło to uwagę amerykańskie galerie i krytykę. Pierwszym, który napisał o grupie był Clement Greenberg, głośny amerykański krytyk sztuki i recenzet.

Hortense Gordon, Horyzontalne i Wertykalne, 1955

W grupie wyróżniał się zdecydowanie #William Ronald, którego kariera była niezwykle jasną na mapie wszelkich dokonań artystycznych kanadyjskiej awangardy i to na przestrzeni wielu lat. Z czasem stał się ikoną tamtejszej sztuki, a grupa P11 weszła do klasyki współczesnej historii sztuki.   Tagi: #painterseleven #sztukawspolczesna #abstrakcja #williamronald #kazuonakamura #sztukakanadyjska #awangarda

Q

krótki opis hasła na literę Q

opis główny hasła na literę Q

Ronald William

Kanadyjski malarz abstrakcjonista, jedna z najważniejszych figur współczesnej sceny artystycznej tego kraju (1926-1998)…

Kanadyjski malarz abstrakcjonista, jedna z najważniejszych figur sceny artystycznej tego kraju (1926-1998). Pochodził ze Stratford. Był założycielem grupy Painters Eleven (P11), która wywarła ogromny wpływ na malarstwo Kanady końca lat 70 i przełomu XX i XXI wieku.   Ronald ukończył Ontario College of Art and Design, prestiżowy Uniwersytet w Toronto, który jest najstarszą placówką artystyczną Kanady w obszarze edukacji, otwarty został bowiem w październiku 1876 roku. Po założeniu G11 i sukcesie wystawowym w Toronto w 1954 roku, Ronald wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie przez jakiś czas dzielił studio wraz z Frankiem Stellą. Na Manhattanie współpracował z #Kootz Gallery, której właściciel Samuel M.Kotz jako pierwszy dealer sztuki na świecie zaprezentował abstrakcyjny ekspresjonizm.

William Ronald, Sango de Gristo, 1993

Po powrocie do Kanady, William Ronald został członkiem Kanadyjskiej Akademii Sztuki. Pracował także jako dziennikarz w CBC, a także w telewizji miejskiej, publikował felietony w Toronto Telegram. W latach 70. Przeniósł się do Montréalu, a potem do Barrie nad zatoką Kempenfelt, gdzie aktywnie działał do końca swojego życia. Malował portrety kanadyjskich premierów, nie przypadkiem więc, wystawę pionierów  abstrakcji otwierał Pierre Trudeau. Ronald był prekursorem malarstwa gestu, tworzył duże formaty zamaszyście z pominięciem palety. Jego abstrakcje bardzo silnie wpłynęły na jakość kanadyjskiego malarstwa. Wystawiał głównie w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.   Tagi:

#williamronalds #painterseleven #p11 #sztukakanadyjska #malarstwoabstrakcyjne #abstrakcja #sztukawspolczesna

Staël Nicolas de

Francuski malarz pochodzenia rosyjskiego (1914-1955), jedna z najwybitniejszych postaci sztuki współczesnej.

Nicolas de Staël, Paryż, La correspondance de Nicolas de Staël.

Francuski malarz pochodzenia rosyjskiego (1914-1955), jedna z najwybitniejszych postaci sztuki współczesnej. Urodził się w Sankt-Petersburgu w zamożnej rodzinie generała barona Vladimira Stael von Holstein, komendanta sławnej fortecy Pietropawłowskiej. W rok po wybuchu rewolucji bolszewickiej, wszyscy Staelowie uciekli do Polski. Jego ojciec i macocha wkrótce umierają, zaś młody Nicolas przedostał się do Brukseli, gdzie dorastał przygarnięty przez pewną rosyjską rodzinę. Tam ukończył Akademię Sztuk Pięknych (1932). W latach trzydziestych podróżował po Francji i jej afrykańskich rubieżach kolonialnych. W Maroku poznał swoją przyszłą,`wieloletnią partnerkę, utalentowaną malarkę Jeannine Guillou. W 1936 roku pierwsza indywidualna wystawa jego obrazów odbyła się w Brukseli, w Galerie Dietrich et Cie. Tamten okres malarski w jego twórczości nawiązywał do kubizmu, był zdecydowanie figuratywny. Uległ wpływom Henri Matisse i Pablo Picassa. Znał się osobiście z Georges Braque. Wiele obrazów z przedwojennego okresu nie zachowało się jednak. Część z nich zniszczył sam Staël, a część po prostu zaginęła. Pod koniec lat trzydziestych poznał Jeanne Bucher, która zaprosiła go do swojej galerii w Paryżu w maju 1945 roku. Jego obrazy nie zyskały wtedy zbyt dobrych opinii, a kariera Nicolasa niemal załamała się.

Staël, de Jonckheere

Ale to właśnie w czasie wojny, de Staël zainteresował się malarstwem abstrakcyjnym. Z pewnością wpływ na to mieli Sonia i Robert Delaunauy, których poznał w Nicei około 1941. Kiedy później przeniósł się do Paryża był już bardzo ukształtowanym i dojrzałym artystą. Zaczął malować monumentalne, wielkie płaszczyzny barwne o zróżnicowanych tonacjach, świetlistym zabarwieniu, inspirowane pejzażem z rzadka pojawiającymi się elementami figuratywnymi. Malował zdecydowanie, gęsto, używając szpachli.

Nicolas de Staël, Prowansja, 1953

Mieszkał na przemian w Paryżu i Antibes. Jego pierwsza partnerka Jeannine zmarła w 1946 roku. Wkrótce Staël poślubił Françoise Chaputon. Dzięki staraniom jego przyjaciela, Andrieja Lanskoja, skądinąd wybitnego taszysty, także pochodzenia rosyjskiego, udało się podpisać kontrakt z Galerie Louis Carré, co było znaczącym krokiem ku wielkiej sławie. Wkrótce zaowocowało to kolejnymi występami Staëla, tym razem w Stanach Zjednoczonych. Brał udział w wystawie u Leo Castellego w zbiorowej ekspozycji, potem indywidualnie w M. Knoedler & Co. w Nowym Jorku. Wtedy też wpadł w oko Paula Rosenberga, słynnego marszanda, wsławionego współpracą z Henri Matisse i kubistami. Rosenberg zaplanował kilka wystaw Staëla w USA. Wiosną 1954 roku odbył się pokaz obrazów w galerii Jacquesa Dubourga w Paryżu. Kilka miesięcy później 41 letni Nicolas de Staël popełnił samobójstwo w swoim atelier w Antibes. Cierpiał na depresję, ale dokładnie nie wiadomo co wpłynęło na ten ostateczny krok. Mówi się o krytyce jego malarstwa, niezbyt pochlebnych recenzjach, ale z pewnością nie były to przyczyny najważniejsze. Warto powiedzieć, że późne obrazy Staëla stały się inspiracją do wielu formacji artystycznych jak Color Field Painting czy Abstrakcji Lirycznej. Jego twórczość zaczęła być doceniana po jego śmierci, a moda na obrazy stała się wręcz natarczywa. Kolorystyka de Staëla pojawiła się w modzie, a także w filmie. Jean-Luc Godard twierdził, że inspirował się jego malarstwem, podczas kręcenia „Szalonego Piotrusia“.

Nicolas de Staël, światło, 1953

Tagi:

#nicolasdestael #taszyzm #abstrakcyjnemalarstwo #sztukanowoczesna #malarstwofrancuskie #destael

Salle David

Amerykański malarz, rzeźbiarz, scenograf i filmowiec (1952). Jedna z najjaśniejszych gwiazd Nowej Fali.

David Salle, Comedy

Amerykański malarz, rzeźbiarz, scenograf i filmowiec (1952). Jedna z najjaśniejszych gwiazd Nowej Fali. Kojarzony ze szkołą nowojorską lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Kontynuator wielkich tradycji malarstwa amerykańskiego. Zaczynał w pracowni Andy Warhola. Był słuchaczem w California Institute of the Arts (CalArts), gdzie zetknął się z performance, teatrem eksperymentalnym, tańcem i sztukami video, wykorzystywanymi w procesie artystycznym. Na studiach spotkał i zaprzyjaźnił z Johnem Baldessari, wielką ikoną sztuki lat siedemdziesiątych. Przybył do Nowego Jorku z końcem lat siedemdziesiątych, bez wyraźnego pomysłu na twórczość, a raczej na malowanie dla grona przyjaciół. Szybko zyskał uznanie krytyki, co sprawiło, że pojawił się w galeriach u Mary Boone i Leo Castellego. Malował wtedy obrazy dzieląc je charakterystycznie na dwie, trzy lub więcej części, a każda z nich przedstawiała coś innego, odrębny temat czy formułę językową. Na przykład obok abstrakcji pojawiał się element figuratywny, wątek literacki, cytaty z klasyków. Salle zastosował tapetowanie, nakładał na wykończony obraz drugi wizerunek, delikatniejszy i potraktowany zdecydowanie linearnie. W latach 90. rozpoczął eksperymenty z multimediami, zainteresował się scenografią teatralną, rysunkiem, a także filmem. Pracował z Armitage Gone!. W roku 1995 zrealizował film fabularny Search and Destroy, w obsadzie pojawili się Ethan Hawke, Dennis Hooper czy Christopher Walken.

David Salle, Arbuz

David Salle dużo publikuje: eseje, analizy i krytyczne artykuły z wydarzeń artystycznych w Stanach Zjednoczonych i poza krajem. Jego obrazy znajdują się niemal we wszystkich muzealnych kolekcjach na całym świecie, w Metropolitan Museum of Art., Walker Art. Center czy Tate Modern. Jego wystawy zdobiły ściany Stedelijk Museum, Guggenheim Bilbao czy Whitney Museum. Zalicza się go do współczesnych artystów pierwszej dziesiątki, top listy aktywnych uczestników kultury XXI wieku.   Tagi:

#davidsalle #nowafala #postmodernizm #transawangarda #sztukawspolczesna #malarstwoamerykanskie

Soulages Pierre

Francuski malarz, przedstawiciel Informelu, wielka ikona sztuki współczesnej.

Francuski malarz abstrakcjonista, ikona światowej sztuki (1919), jeden z weteranów informelu, świadek najważniejszych zdarzeń, jakie miały miejsce w przemianach artystycznych XX wieku.

Pierre Soulages, bez tytułu 1959

Pochodzi z Rodez, był samoukiem. Malarstwa uczył się na obrazach wielkich mistrzów, w tym Cézanne. Podpatrywał malarzy awangardy, śledził ich losy, kiedy zamieszkał w Paryżu (rue Victor-Schœlcher, na tej ulicy mieszkali też Pablo Picasso, André de Chastanet, a także Simone de Beauvoir). W latach czterdziestych stworzył pierwsze obrazy abstrakcyjne. Był pod wpływem Kupki, Herbin, Domela. Szybko zaczął wystawiać. W 1948 roku wziął udział w wystawie „Francuskie malarstwo abstrakcyjne“, która został pokazana w Niemczech.   Tworzył obrazy za pomocą skontrastowanych plam barwnych lub poszarpanych linii o niespokojnym profilu. W jakim sensie był to nurt, raczej postawa sprzeciwu wobec geometryzującej abstrakcji, albowiem Soulages odrzucił ograniczającą obraz strukturę form, przez co zbliżył się do Taszyzmu. Termin „Infomel“ został przypisany Saoulages wkrótce po wystawie, którą zorganizował francuski krytyk sztuki Michel Tapié. Chodziło o znaczenie „braku formy“ i w dużej mierze odnosiło się do malarswa Pierre Soulages. Głębokie, poplątane ze sobą skontrastowane plamy, stały się dla tego francuskiego malarza symbolicznym znakiem. Różnicował je fakturą , nadawał tony niebieskie, czerwone i czarne, starając się z tej głębi wydobywać harmonię, całkiem jak w japońskiej kaligrafii, gdzie liczy się najpierw gest, a dopiero potem kształt. Z czasem Soulages stał się twórcą monumentalnych, niespójnych form malarskich, które na zawsze weszły do historii sztuki.   Tagi: #pierresoulages #micheltapie #informel #abstrakcyjnasztuka #sztukawspolczesna #sztukafrancuska

 

 

Takamatsu Jiro

Japoński artysta, rzeźbiarz i perfomer (1936-1998)

Jiro Takamatsu, Shadows, National Museum of Art, Osaka, 1977

Japoński artysta, rzeźbiarz i perfomer (1936-1998), którego aktywność przypadła na lata sześćdziesiąte XX wieku. Pochodził z Tokio, gdzie został członkiem Hi-Red Center, a także uczył się malarstwa na legendarnym Tama Art University, gdzie zetknął się z artystami późniejszego ruchu Mono-Ha. Uczestniczył w wielu światowych wydarzeniach, na przykład w Documenta 6 w Kassel czy weneckim Biennale (1986). Jego indywidualne wystawy zdobiły ściany galerii w Sao Paulo, Centrum Pompidou, Henry Moore Institute czy Guggenheim Museum. Takamatsu używa wielu materiałów do kreacji swojej sztuki, w tym fotografii, farby olejnej, kredy, ołówka, metalu i drewna. Pod tym względem jest multi instrumentalistą. Najbardziej znane są jego „Cienie“, kompozycje malarskie, którymi wszedł szturmem do Panteonu światowego konceptualizmu.   Tagi: #takamatsu #monoha #tamaartuniversity #sztukajaponska #konceptualizm #hiredcenter

U

krótki opis hasła na literę U

opis główny hasła na literę U

W

krótki opis hasła na literę W

opis główny hasła na literę W

X

krótki opis hasła na literę X

opis główny hasła na literę X

Yamaguchi Katsuhiro

Pionier japońskiej awangardy (1928- 2018), twórca eksperymentalnego teatru i performance, media-art, malarz, twórca obiektów, teoretyk sztuki.

Yamaguchi Katsuhiro, Voice, 1963

Pionier japońskiej awangardy (1928- 2018), twórca eksperymentalnego teatru i performance, media-art, malarz, twórca obiektów, teoretyk sztuki. Urodzony w Tokio, niemal całe swoje życie związał z Tsukuba w prefekturze Ibaraki, gdzie nauczał na tamtejszym uniwersytecie sztuki wizualne oraz teorię sztuki. W roku 1951 stworzył grupę pod nazwą Jikken Kobo, razem z m.in: Shozo Kitadai, Hideko Fukushima, Toru Takemitsu, Kuniharu Akiyama. Był to luźny związek charakteryzujący się formą poznawczą wspólnego działania, warsztaty (Experimental Workshop). Twierdził, że sztuka jest nauką i wymaga interakcji z innymi mediami, tym samym tworzy szerszy kontakt z otoczeniem i działa na wyobraźnię widza, dając mu niewyobrażalny jak dotąd kontekst artystyczny. Początkowo warsztaty były improwizacją, gdzie łączono w jeden projekt wspólne działania będące na pograniczu rzeźby, światła, komunikacji, obiektów, fotografii czy dźwięku. Grupa działała osiem lat, tworząc serię otwartych warsztatów, pojmowanych jako jednolite zdarzenie artystyczne. W roku 1968 Yamaguchi pokazał swoje prace z serii „Light sculpture” na Biennale w Wenecji. Od 1997 roku wykładał w Institute of Art and Design, Tsukuba University, a potem na wydziale Visual Information Design, Kobe Design University. Nazwany legendą japońskiej rzeźby przestrzennej wystawiał na całym świecie, m.in w Londynie, Tokio, Jokohamie, Nowym Jorku. Był także ważną postacią wielkiej monograficznej wystawy „From Postwar to Postmodernizm” w MoMA w 2012 roku. Tagi: #yamaguchikatsuchiro #japonskasztuka #jikkenkobo #sztukawspolczesna

Z

krótki opis hasła na literę Z

opis główny hasła na literę Z